واقع ساخت . شارح ( ره ) مىفرماين : منظور اينست كه غير از [ ظهر ] اجزاء ديگر بدن را نمىتوان مورد ظهار قرار داد مثل اينكه شوهر مثلا بگويد : انت علىّ كبطن امّى يا انت علىّ كيد امىّ يا كرجل امّى يا كفرج امّى . و دليل ما بر عدم وقوع ظهار با اين الفاظ پنج امر مىباشد : 1 - اصالة الاباحة ، و تقرير آن چنين است : اگر شوهر ظهار را با لفظ [ ظهر ] واقع ساخته و بگويد : انت علىّ كظهر امّى قطعا ظهار واقع شده و حكمش كه تحريم زوجه باشد مترتّب مىگردد حال اگر آن را با غير لفظ [ ظهر ] واقع ساخت شك مىكنيم كه زن بر شوهر حرام شده يا حلال است از باب كل شىء مطلق حتّى يرد فيه نهى مىگوئيم چون ورود نهى مسلّم و محرز نبوده و معلوم نيست كه زن پس از اين صيغه بر مرد حرام شده باشد لاجرم باصالة الاباحه متمسّك شده و مىگوئيم زن بر مرد حلال است . 2 - اصل عدم تحريم زن است با هيچ يك از اقوال مگر لفظى را كه دليل خارج نموده . تقرير اين دليل آنست كه بگوئيم : اصل در اشياء اباحه است و طبق اين اصل هيچ امرى نبايد سبب تحريم امر ديگرى شود از اينرو هيچ كدام از الفاظ سبب تحريم زن بر مرد نشده مگر لفظى را كه دليل قطعى آن را از تحت اصل مزبور خارج نموده است و آن تنها لفظ [ ظهر ] مىباشد كه به نصّ قرآن و صريح اخبار و دلالت اجماع از اصل مزبور خارج گشته و باقى الفاظ تحت آن باقى مىباشند .